Wat voorbij komt

Straf

‘Dat is straf,’ zei een Vlaamse vriend en ik kromp ineen. Op zich al raar, maar vreemder nog was het dat ik vrijwel onmiddellijk weer ontspande en niet bang was. Of boos. Ik glimlachte en haalde mijn schouders op. Wat een overwinning! Ik zal het uitleggen.

Toen wij vanuit Antwerpen naar Utrecht verhuisden, stond mijn vader erop dat wij ABN zouden gaan spreken. De muziek van Robert Long, Herman van Veen en Boudewijn de Groot werd grijsgedraaid. Zo moesten we praten. Iedere vergissing werd keihard afgestraft.
Op een dag gebruikte mijn zusje het woord ‘straf’ op Vlaamse wijze. Mijn vader gebood haar twee volle dagen op ons kamertje te blijven. Ik begreep niet wat ze fout had gezegd en toen ze zwijgend vertrokken was vroeg ik om uitleg.
De stalen neus van zijn schoen raakte mijn buik. ‘Dit is Hollandse straf,’ zei hij ‘Het loon voor meisjes die niet weten wanneer te zwijgen.’
Toen sloeg hij me zo hard in in mijn gezicht dat het bloed uit mijn neus spoot. ‘Deze klap was straf op Vlaamse wijze,’ zei hij. ‘Vals en smerig. Omdat ik daar zin in had. Weet je nu het verschil, dom kind?’

Vandaag weet ik dat ik mag praten zoals ik wil en hij me niet meer straffen kan.

2 gedachten over “Straf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s