Klooster

Zomeravond

Met gekruiste benen zit ik met mijn rug tegen een boom. Eindelijk is de temperatuur zacht genoeg om ’s avonds nog buiten te zijn. Traag verpulver ik rulle aarde tussen mijn vingertoppen en spreid het zorgvuldig uit. Nu kan het nog; ik denk dat eerdaags Sr. Ernestine’s steen wel geleverd zal worden. Net nu ik vrede met haar zwarte deken heb. Zo zal het gaan. Het is oké.

Zonder te praten bespreken we vandaag. Zoals ook voor ze ging. Echt weg is ze nooit. Ik vouw mijn handen en samen met haar dank ik voor mij steeds weer betoonde liefde en opnieuw mis ik keihard een dierbare vriend.

Een merel fluit. Dichtbij. Alsof hij weet dat hij van mij niets te vrezen heeft. Ach, wie wel? Ik glimlach. Vanzelf.
Ik denk dat Ernestine best een beetje trots op me zou zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s