Klooster

Les oiseaux

Ernestine’s cel heeft een klein raam naar de tuin. Ik moet heel hard duwen, maar krijg hem open. Een zwoel briesje laat het gordijn bollen.
‘Les oiseaux …’
Verrast draai ik me om en zie Ernestine’s gitzwarte kraaloogjes op me gericht.
‘Hoor je de vogels, lieve sœur?’
Ze knikt. ‘Ik ben nog nog lang niet dood, p’tite Fènne,’ mompelt ze.
‘Zal ik het raam open laten, Ernestine?’

Ze heft haar doorschijnende hand en knikt opnieuw. Bijna net zo onzichtbaar glimlachend sluit ze haar ogen weer.
En dat is misschien maar beter ook, want wat ze zou brommen op mijn tranen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s