Feetje·Liefde

Feetje

feetje
Feetje, dacht ik vanmorgen bij mezelf, Feetje, je kan nu wel bij de kachel blijven zitten omdat het regent, maar wat als het voorlopig rotweer blijft?
Dat vond ik een scherpe vraag.
Want ben je op een gegeven moment niet klaar met nagels lakken en vleugeltjes opwrijven? Niet dat dat niet belangrijk is natuurlijk. Mooier dan de mijne nu, zie je ze zelden, al zeg ik het zelf. En ja, natuurlijk gaat mijn haar kroezen als ik nu naar buiten ga, maar moeten mijn krullen niet sowieso gewassen? En is dat eigenlijk wel zo belangrijk? Ik ken immers best een paar lieverds die zich momenteel over veel ernstige zaken druk maken.
Kordaat maakte ik een reisschema, ontbeet stevig en vulde mijn kousjes met feeënstof. Goed onthouden wat ik waar stop, dacht ik nog, want hoewel er vaak wat schamper over wordt gedaan, is het wel degelijk van belang welke je bij wie rondstrooit. Tegenwoordig heb ik daar een trucje voor. Geen zorgen meer, want ‘rechts rozerood’ en ‘links lavendel’ allitereert zo lekker dat ik het niet meer vergeet.

Onderweg naar KL hagelt het zo hard dat ik bijna spijt krijg. Bijna. Maar haar post op Facebook had indruk op me gemaakt. Ze verontschuldigde zich voor het feit dat ze veel post. Wat een nonsens vond ik dat. Als ik slecht zou slapen, zou ik ook lekker gaan Facebooken. Meisje toch, je klapraam staat nog open, denk ik als ik bij haar huis arriveer. Dan vind ze het gek dat ze het koud heeft! Maar voor mij is het wel makkelijk. Ik zwiep mezelf over het kozijn. Ach, ze slaapt! Heel voorzichtig trek ik me omhoog en doe een greep in mijn rechterkousje. En nu … pffff pffff … gewoon lekker … pfff pfff … net zoveel posten … pfff pfff … als je maar wilt, zegt ik terwijl ik rozerode feeënstof over haar warme slaapsjaal blaas. Ik hoop dat ze zich beter voelt als ze wakker wordt. Zal ik anders …? Ach, waarom niet. Vanaf het kozijn blaas ik nog wat lavendelblauwe feeënstof de kamer in. Ze verdient het!

En snel weer verder. Wat een beestenweer! Mijn vleugeltjes worden zwaar van de regen. Ze krullen lelijk omhoog. En, ach jee, kijk nou mijn haar toch eens kroezen. Ik heb een collegaatje die er altijd zo uitziet. Daar erger ik me naar aan. Je hebt in een positie als de onze toch een bepaalde standaard hoog te houden, vinden jullie niet?
Niet zo zeuren, Feetje, je bent niet van suiker! Op naar FB. Omdat ik ook nog langs RK moet – hij heeft het moeilijk met het komende afscheid van een vriend – en ik toch ook mijn speciale vriend HM wat rozerood en HK wat lavendelblauw wil geven, blaas ik snel een flinke handvol rozerood door de brievenbus. Nu zal zijn hoofdpijn vast snel wat minder worden. Tevreden vlieg ik verder. Maar aan het einde van de straat keer ik weer terug en blaas wat lavendelblauw in de ventilatiesleuven van zijn auto. Dat is voor als hij weer op ronde gaat en wel wat fijne gedachten kan gebruiken.

En nu snel weer verder. Dit Feetje laat zich door een beetje regen niet van de wijs brengen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s