Fleur de Fenne·Klooster

Vertrouwen

hands
In het klooster waar ik nu al een poos mag logeren, wonen twaalf nonnen. Toen ik hier net kwam, vond ik ze een beetje vreemd. Want wat beweegt een vrouw om vrijwillig af te zien van de seculiere verlokkingen, de liefde van een man of vrouw, de vreugde van een gezin? Inmiddels weet ik beter. In mij groeide een diep respect en liefde. Deze vrouwen stelde hun leven in dienst van meiden als ik en doen daar uiterst luchtig over: het kwam op hun pad. Zo noemen ze het.
Wat een geluk viel mij ten deel, want feitelijk waren ze met pensioen. Maar zuster Maria, zowel moeder-overste als gepromoveerd psychiater met talloze wetenschappelijke publicaties op haar naam, had het gevoel dat ik, als laatste gast, een kans verdiende.
Na al die avonden samen ken ik bijna ieders ontroerende, verrassende of voor de hand liggende geschiedenis. Wat een mooie verhalen zou ik kunnen schrijven. Maar dat doe ik niet, want ik hoorde ze in vertrouwen. Hier wordt niet gekletst, geroddeld of geouwehoerd. Omdat hier dat woord werkelijk nog iets betekent: Vertrouwen.

v

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s