Wat voorbij komt

Te laat

Ik was te laat vanmorgen. Niet veel te laat, maar ik heb er een hekel aan. Afspraak is afspraak en dat geldt ook voor een arbeidsovereenkomst. Sergio beantwoordde mijn verontschuldiging met een vlinderzachte kus op mijn wang. Mijn latente chagrijn verdween als sneeuw voor de zon. ‘Doe even wat aan je haar, principessa,’ zei hij nog. ‘Jouw splendore is het wachten waard.’
De vrouw die zoveel charme kan weerstaan moet nog geboren worden.
Nep natuurlijk, dat weet ik best; hij groeide op in Zuilen. Papa Gio werkte voor Werkspoor, mama poetste zich de reuma bij Demka. Zelfs zijn teddybeer had de kleur van roest. Als mijn Sergio dronken is spreekt hij Utrechtser dan ik Antwerps. Maar zelfs dan klinkt ‘principessa’ me als muziek in de oren. Is het omdat we gelijk opproosten? Eerlijk gezegd verdraag ik onze vino beter dan hij. Of zou het zijn omdat bomma altijd zegt dat dronken mensen de waarheid spreken?
Misschien ga ik beter even mijn haar doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s